Historia piwa
Walory piwa dostrzegali już starożytni. 4000 roku p.n.e. mieszkańcy Mezopotamii już wytwarzali piwo, czego świadectwo zapisali m.in. na glinianych tabliczkach. Sumeryjczycy produkowali ten napój przy okazji procesu wytwarzania placków chlebowych. Już wówczas amatorzy tego trunku, pijąc go przez rurki. Zauważali jego pozytywne właściwości i walory smakowe, nazywając piwo „napojem bogów”.
Również Babilończycy doceniali ów trunek, a o jego jakość dbał sam Hammurabi, umieszczając w kodeksie przepisy, które nakładały na piwowarów obowiązek uczciwości. Babilończycy wytwarzali kilka rodzajów tego trunku: piwo jasne, piwo ciemne, piwo mieszane oraz z dodatkiem słodkich syropów.
Także dla mieszkańców starożytnego Egiptu piwo było wspaniałym napojem. Traktowali je jako jeden z podstawowych produktów spożywczych niezbędnych do życia. Odkryto, iż jeden z najstarszych browarów znajdował się w Górnym Egipcie w okolicach Hierakonpolis. Naukowcy na podstawie szczegółowych badań byli w stanie określić, że staroegipskie piwo wytwarzane było z jęczmienia i pszenicy. Egipcjanie wierząc, iż piwo jest darem od boga Ozyrysa, traktowali je ze szczególnym namaszczeniem. Doceniając jednocześnie walory zdrowotne piwa wykorzystywali jego właściwości w podczas zabiegów medycznych.
W okresie dominacji w Europie Greków i Imperium Rzymskiego, piwo stało się mniej poważane, ze względu między innymi na powszechny kult Dionizosa – boga wina. Natomiast już u początków średniowiecza znów piwo wróciło do łask. Jego unikalną recepturę opracowywali w klasztorach mnisi, który dochodząc dbając o walory smakowo – zdrowotne piwa, dołączali do jego składu lecznicze zioła.
I wówczas już zapoczątkowano drogę do odkrycia piwnych sekretów, które pozwoliły na ulepszanie przez wieki jakości piwa.